วันนี้ก็เข้ามาบ้านพ่อ ฝู่นเยอะ เหยียบพื้เท้าดำหมด วันนี้เพื้อนบ้านมาจะคุยราคาบ้าน ผมเพิ่งรู้ว่าเพื่อนบ้านถือสัญชาติไทย
เพื่อนบ้านคนนี้เป็นมุสลีมทั้งครอบครัว พูดมลายูสำเนียงไทรบุรีเลยผมไม่แน่ว่าเขามาจากจังหวัดไหนของภาคใต้ ข้างหลังบ้านพ่อมีรั้ว ผมเห็นว่ามันปลุกผักจนคนจะจอดรถไมได้ ข้างๆ บ้านผมที่ติดกับบ้านมันมีแก้วแตก ใครดยนแก้วแตกมาทิ้งในเขตบ้านเรา ? อีเจ้แกตั้งค้าบ้าน 400,000 รีงกิท แต่พี่ที่จะซื้อบ้านบอกว่าเขาให้ 380,000 เท่านั้น เพราะเขาก็ต้องจ่างทนายและจ่ายค้าทิ้งขยะในบ้านเรา หลังคุยกันเสร็จแล้ว อีเจ้บอกผมว่า กูไม่ยอมราคาที่มันให้ เพราะเราเป็นหกพี่น้องเวลาแบ่งส่วนเงินก็เราจะได้น้อยกว่าที่เราคิดกัน ผมก็แล้วแต่อีเจ้ กูกำลังติดงานในเมืองกรุง ถึงกูต้องการเงิน กูก็ต้องรอดในชีวิตการทำงานกู
รูปข้่งบนคือบริเวณที่เป็นจุดสุนร่วมในบ้านพ่อ เป็นห้องรับแขก ข้างล่างคือรูปห้องครัว เราโยนทิ้งของในห้องครัวไม่ได้เพราะแม่น่าจะไม่อนุญาติ
ห้องน้ำจะแยกกัน ห้องอาบน้ำและห้องปวดอึ สมัยก่อนคนมาเลเชียไม่เอาห้องที่ร่วมทั้งส้มทั้งที่อาบน้ำ ถ้าบ้านนอก ห้องน้ำจะอยู่ข้างนอกบ้าน
หลังจากนี้ก็เราก็ออกจากบ้านพ่อ มีมะมวงเบ่า อร่อยมาากก ผมเอ่าหนึ่งกลับบ้าน เรา่ไปจ่ายหนี้บ้านพ่อก่อน ปกติเป็นภาษีที่ดินของบ้าน
อีเจ้ก็ส่งผมไปปีนังเพราะพรุ่งนี้วันจันทร ผมยังต้องทำงานเลยผมต้องกลับทางสายการบิน ผมรอนานมากที่สนามบินนานาชาติปีนังเพราะการบินมันจะออกเครื่องเวลา 20.30 น. แต่อากาศไม่ดีการบินดีเลยถึง 23.30 น. หึหึหึหึ .... ผมถึงสนามบินนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ผ่านเที่ยงคืน รถไฟก็ปิดบริการแล้ว ผมต้องแกร็บกลับบ้าน โดน 52.00 รีงกิท ส่วนอีเจ้กลับวันพรุ่งนี้เพราะแกไปหาแม่ที่กูหลิม แม่ไปพักที่โรงเรียนคนแก่ตามเพื่อนแก
